საქალწულე აპკი

საქალწულე აპკი

საქალწულე აპკი (ჰიმენი, ლათ.  Hymen – აპკი) – ლორწოვანი გარსის ნაოჭია, რომელიც ქალის გარეთა სასქესო ორგანოებს გამოყოფს შიგნითა სასქესო ორგანოებისაგან. მას გააჩნია სხვდასხვა ზომისა და ფორმის ხვრელი მენსტრუალური სისხლის გამოსასვლელად. საქალწულე აპკი ერთადერთი ორგანოა, რომელიც არ იცვლის თავის ზომას გოგონას დაბადების მომენტიდან.

საქალწულე აპკის ტიპები ისაზღვრება ფორმისა და ხვრელების რაოდენობის მიხედვით:

  •       ბეჭდისებრი;
  •       ნახევარმთვარისებრი;
  •       მილისებრი;
  •       ტუჩისებრი;
  •       ფანჯრისებრი;
  •       ტიხრისებრი.

საქალწულე აპკის არსებობა ხშირად მოჰყავთ მეცნიერებს ლამარკის „შეძენილი ნიშნების მემკვიდრეობით გადაცემის თეორიის“ საწინააღმდეგო არგუმენტად, ვინაიდან ქალებში საქალწულე აპკის დარღვევის მიუხედავად, გოგონები ისევ და ისევ საქალწულე აპკებით იბადებიან.

ჩვეულებრივ, პირველი ვაგინალური სქესობრივი აქტის დროს ხდება საქალწულე აპკის გახევა. ერთ შემთხვევაში მას თან სდევს მცირე რაოდენობით სისხლდენა, მეორე შემთხვევაში კი ძლიერი სისხლდენა, რაც სამედიცინო ჩარევას საჭიროებს. თუმცა ხშირია იმდენად ელასტიური საქალწულე აპკი, რომ იგი ან არ იხევა და თუ იხევა მხოლოდ მცირე ნახეთქებითა და შეუმჩნეველი სისხლდენით. ამავე დროს სისხლდენა შესაძლოა დაიწყოს საქალწულე აპკის არარსებობის დროსაც, საშოს კედლის ან საშვილოსნოს ყელის კედლის დაზიანებებით პენისის უხეში შეყვანის, ან მისი დიდი ზომების შემთხვევაში.

საქალწულე აპკი აქვს ადამიანს, ადამიანის მსგავს მაიმუნებს (ორანგუტანი, შიმპანზე, გორილა, ბონობო) და ანტილოპების რამდენიმე სახეობას. არსებობს მოსაზრება, რომ საქალწულე აპკი არის რუდიმენტული ორგანო, რომელიც ევოლუციის პროცესში დარჩა. მეცნიერთა ნაწილის აზრით კი, იგი საჭიროა საშოში სისუფთავის შესანარჩუნებლად, რადგან დეფლორაციის (საქალწულე აპკის მთლიანობის დარღვევის) შემდეგ მიკროფლორა საშოში გარკვეულწილად იცლება.

ილია მეჩნიკოვმა წამოაყენა საკმაოდ საინტერესო ჰიპოთეზა: არსებობის ადრეულ ეპოქაში ადამიანები სქესობრივ კავშირებს იწყებდნენ ახალგაზრდა ასაკში, ანუ მაშინ როცა მამაკაცის სასქესო ასო არ არის ჩამოყალიბებული. საქალწულე აპკი ამ დროს უზრუნველყოფდა სქესობრივ სიამოვნებას იმით, რომ იგი ავიწროებდა საშოს და პატარა პენისის შესატყვისს ხდიდა მას.  ამ ჰიპოთეზის სასრგებლოდ მეტყველებს ის ფაქტი, რომ პირველყოფილი ადამიანები სქესობრივ ცხოვრებას მართლაც ბავშვობის ასაკში იწყებდნენ.

ქალიშვილობა – ქალის მდგომარეობა პირველ სქესობრივ აქტამდე და წარსულში, ან აწმყოში სქესობრივი კავშირის არქონა. ტრადიციულად, ქალიშვილობაში გულისხმობენ საქალწულე აპკის ანატომიური მთლიანობასა და მის ინატქტურობას სქესობრივი აქტის დროს.

შესაძლებელია საქალწულე აპკის ელასტიურობის გამო, იგი რამდენიმე სქესობრივი აქტის (კოიტუსის) შემდეგაც არ დაირღვეს და ამასთან მისი დაზიანება მოსალოდნელია სამედიცინო ინსტრუმენტებით გინეკოლოგიური დათვალირების დროს, ტრავმისა თუ სპორტის ზოგიერთი სახეობით ინტენსიური დაკავების შემთხვევაში.

სხვადასხვა ისტორიულ ეპოქაში ქალიშვილობის მორალური მნიშვნელობა ფასდებოდა სხვადასხვანაირად. გარკვეულ ხალხში ქალიშვილობა სექსუალურად არამიმზიდველად ითვლებოდა.  საბერძნეთში თვლიდნენ, რომ 4-5 წლის გოგონას უკვე შეეძლო მოზარდებისა თუ მოზრდილების სექსუალურ თამაშებში მონაწილეობის მიღება.

საბერძნეთში ქალიშვილობის ინსტიტური არსებობდა მხოლოდ ნიმფებისათვის – ოჯახური კერიის მფარველთათვის. ნიმფას, რომელიც დაკარგავდა ქალიშვილობას, ცოცხლად მარხავდნენ მიწაში. იმპერატორ ტიბერიუსის დროს (I ჩვ. წ. აღ.) კანონი კრძალავდა ქალიშვილის სიკვდილით დასჯას, ჯალათი ვალდებული იყო მოკდინებამდე დაეკარგვინებინა მისთვის ქალიშვილობა.

ქრისტიანობამდელ პერიოდში მსხვერპლშეწირვის ობიექტი ყოველთვის ქალიშვილი იყო, ანუ ღმერთებს, პრაქტიკულად, საქალწულე აპკს სწირავდნენ. რიტუალების დროს ქალიშვილობის დაკარგვა ხდებოდა არა ბუნებრივი გზით, არამედ ხელოვნური პენისის საშუალებით. ქალიშვილობა ზოგიერთ ქვეყანაში (მაგ, საუდის არაბეთი) ისეთი მნიშვნელოვანი იყო დაქორწინების დროს, რომ პირველი სქესობრივი კონტაქტის შემდეგ სისხლიანი ზეწარი სახალხოდ გამოჰქონდათ.

ამრიგად, უძველესი დროიდან საქალწულე აპკი ერთობ მნიშვნელოვანი კრიტერიუმი იყო ქალის შეფასების დროს, თუმცა არა მისი ჯანმრთელობის კუთხით.

დეფლორაცია

საქალწულე აპკის მთლიანობის დარღვევა ხშირად მტკივნეულია, ამიტომ ზოგიერთი მეცნიერის აზრით დეფლორაციისათვის საჭიროა მომზადება. სქესობრივ აქტამდე (კოიტუსამდე) გარკვეული დროით ადრე (რამდენიმე კვირა, ან თვე) თანდათანობით უნდა გაიჭიმოს საქალწულე აპკი მოფერებისას საშოში თითის ნელი შეყვანით და წრიული მოძრაობებით. ამასთან ტკივილის შეგრძნების გაჩენისთანავე ზეწოლა უნდა შემცირდეს. თხელი და ელასტიური საქალწულე აპკი ასეთი გზით გაფართოვდება საჭირო ზომამდე. თუკი მამაკაცის სასქესო ასოს (პენისის) შეყვანისას ტკივილი მაინც იგრძნობა, მაშინ საქალწულე აპკის დარღვევა (დეფლორაცია) უმჯობესია მოხდეს მუხლ-იდაყვის პოზაში, როცა ასო შეიყვანება ქალის სასქესო გზებში უკნიდან ( ამ დროს საშო და პენისი ერთ სიბრტყეშია). მეორე ვარიანტია შებრუნებული “მხედრული” პოზა – ქალს აქვს მოქმედების თავისუფლება. იგი ეშვება ზურგზე მწოლიარე მამაკაცის პენისზე ისე, რომ მისკენ ზურგშექცევითაა. ამ დროს ქალი აკონტროლებს საკუთარ მოძრაობებს შეგრძნებების და მიხედვით. თვითონ დეფლორაცია უნდა მოხდეს ერთი მოძრაობით. თუკი რამდენიმე ცდის შემდეგ ვერ ხერხდება ასოს შეყვანა საშოში და მტკივნეულობა იზრდება, რაც მასიური საქალწულე აპკის დროს ხდება, სასურველია გინეკოლოგთან ვიზიტი – ასეთი აპკი ქირურგიულად უნდა მოცილდეს.

არ შეიძლება “საქმის მოგვარება ერთი ძლიერი დარტყმით“, ვინაიდან შესაძლოა მოხდეს საშოს, ან საშვილოსნოს ყელის დაზიანება, რაც შეეხება ამ დროს წარმოშობილ ძლიერ ტკივილს, იგი ქალს სქესობრივი კავშირისამდი გაუჩენს შიშსა და ზიზღს.

About these ads